Karanlık Dünya


Diane hala kendisine bir Pentax fotoğraf makinesi alabilmenin hayalini kuruyordu. Hiro makinenin toptan satış fiyatı olan 1000 dolara Diane için bir tane edinebileceğini söylemişti ama Diane'in 1000 doları yoktu. Aklına Wesbeth'te, ustasından fotoğraf dersleri kursu açıp öğrenci başına 50 dolar istemek geldi; eğer 20 öğrenci toplayabilirse kamerayı alabilirdi. O sıralar Hiro'nun asistanı olan Neil Selkirk adlı genç İngiliz'e bu fikir hakkında ne düşündüğünü sordu. Neil Selkirk gözünü kırpmadan yazılacağını söyledi. Avedon'un asistanlarından biri de öyle. Bu Diane'e başlaması için gerekli itici gücü verdi ve Times'a verdiği ilana 28 kişi başvurdu. Aslında sınıfı küçük tutmak istiyordu, ayrıca kimilerinin işleri ona pek de ilgi çekici gelmemişti, fakat hiç kimseyi geri çevirerek kalplerini kırmak istemiyordu.

(...)

Sınıf belirlenip boş bir Wesbeth dairesinde buluşmak üzere sözleşildikten sonra Diane birden dehşete düştü. İnsanlara ne öğretebilirdi ki? Onlara ne anlatacaktı? Kendinden şüphelenmekten bir an bile vazgeçmeksizin aynı soruyu tekrarlayıp duruyordu: "Benden ne öğrenebilirler ki?" Son dakikada Marvin Israel'den gelip derste oturmasını istedi, ayrıca çok beğendiği bir mankeni ve sevdiği bir film yönetmeni olan Susan Brockman'ı da çağırdı. Birdenbire arkadaşlarının da sınıfta olmalarını istemişti - onların varlığı Diane'i biraz olsun teskin edecekti. Ama dersler başladıktan sonra korkularını unutuvermişti. Başlangıçta sınıfa çok sayıda öğrenci kabul ettiği için bozulanlar olmuştu. "Sınıf çok kalabalıktı," diye hatırlıyor öğrencilerden biri olan Mary Ellen Andrews. "Bizimle teker teker ilgilenemeyeceğini düşünmüştük." (Hatta Deborah Turbeville parasını geri istemiş ama Diane vermemişti.) Neyse ki bu hoşnutsuzluk kısa bir sürede dağıldı. Daha ilk derste Diane, "Hiç kimse fotoğraflarınızı sizin sevdiğiniz gibi sevmeyecek," demişti. Susan Brockman "Bunu duymak harikaydı benim için," diyor. "Kendi işinizle ilgili ne hissetmenizi istediğini söylüyordu. Kafama resmen çivi gibi çakıldı; açılmamı sağladı." Anne Tucker ise, "Ders yalnızca fotoğraf üzerine değildi. İnsanlarla ilgiliydi, onları anlamak ve size gerçekten açılmalarını sağlamak üzerine," diyordu.

(...)

Dersler sırasında Diane bağdaş kurup yere oturur ve herkese kuruyemiş ve meyve dağıtır dururdu. "Dikkatsiz olmayı öğrenmeniz lazım," derdi durmadan. Bir portre çekmenin birisini baştan çıkarmak gibi olduğundan bahsederdi. Bir fotoğrafa ulaşabilmek için elinden geleni ardına koymadığını söylerdi, "aptal ayağına yatmaktan" tutun yerlere bir şeyler düşürmeye kadar, öznenin dikkatini dağıtıp kendini daha az tehdit altında hissetmesi için gerekli her şey. "Çoğu insan fotoğrafının çekilmesinden hoşlanır," derdi. "İlgi görmek hoşlarına gider."


Birisi "Sizce resimleriniz acımasız mı?" diye sormuş, Diane de "Hayır, o insanlar fotoğraflarının çekilmesini istiyorlardı - fotoğraflarının çekilmesine razı gelmişlerdi," diye cevap vermişti. Fotoğraflanmak istemeyen kimsenin fotoğrafını çekmeyeceğini de eklemiş ve birisinden onu incitmeden ya da utandırmadan poz vermesini isteyemediği bazı durumlarda fotoğraftan vazgeçtiğini söylemişti. Bir gece metro treninde bir adama rastlamıştı. Adamın yüzü baştan aşağı siğillerle kaplıydı ve Diane onun fotoğrafını çekmek istemişti fakat adamın halihazırda duyduğu utancı arttırmak istememişti.

Patricia Bosworth, Diane Arbus : Ötekilerin Fotoğrafçısı S. 446, 447, 449, 450
Türkçesi: Bilge Barhana
Everest Yayınları, 1. Basım: Eylül 2018

Patricia Bosworth, Diane Arbus: A Biography
© 2005, 1984, Patricia Bosworth

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Murat Gülsoy - Ve Ateş Bizi Tüketiyor

Resim
  Murat Gülsoy - Ve Ateş Bizi Tüketiyor (...) Sıramı beklerken yaşlı adamın kimliğini cebimden çıkarıp fotoğrafı incelemeye koyuldum. Acaba şimdi neye benziyordu? Nasıl değişmişti?? Saçları dökülmüş olmalıydı, fotoğrafta otuzlu yaşlarında görünmesine rağmen şakakları açılmıştı. Büyük bir dikkatle bakmıştı objektifin karanlık kuyusuna. Geleceği görme arzusuyla... Belki de ben böyle duygular atfediyordum. Sonuçta hepimiz öyle ya da böyle o karanlık kuyuya gözümüzü dikeriz fotoğraf çektirirken. Zaten pek zevkli bir iş de değildir. Dört ya da sekiz tane lazım olmuştur, ayaküstü çekim yapacak bir dükkana dalmışızdır ya da şip şak çekim yapan kabinlerden birine girmişizdir. Tabii, ortada bir fotoğrafçı olmayınca insan daha rahat pozlar verebiliyor. Kimlikteki fotoğrafa baktım, kesinlikle bir fotoğrafçı çekmiş olmalıydı. Dudakları sımsıkı kapalı olduğu için çizgi gibi görünüyordu. Gerilmişti. Fotoğrafçı boşu boşuna biraz gülümseyin demişti, milim oynamamıştı yüzündeki ifade. Neden gergind...
Devamı

Fotoğraflardan Bakılınca, Puslu Görülen Amerika

Resim
Fotoğrafın bulunduğu ilk onyıllarda fotoğraflardan beklenen, idealleştirilmiş görüntüleri sunmalarıydı. Kaldı ki, güzel fotoğrafı bir kadın gibi, günbatımı gibi bir şeyin fotoğrafı sayan çoğu amatör fotoğrafçının amacı halen budur. 1915'te Edward Steichen, bir apartmanın yangın çıkışında duran bir süt şişesinin fotoğrafını çekmiş ve böylece ortaya oldukça farklı bir güzel fotoğraf örneği koymuştu. 1920'lerden beridir de, eserleri müzelere alınan iddialı profesyonel fotoğrafçılar, lirik konulardan uzaklaşmaya ve kasıtlı olarak düz, bayağı, hatta tatsız konu ve malzemeleri çekmeye başlamışlardır. Fotoğraf son onyıllarda güzel olan ile çirkin olanın tanımını herkesin anlayabileceği şekilde -ve Whitman'ın önerisi doğrultusunda- gözden geçirmeyi bir ölçüde başarmıştır. Eğer (Whitman'ın sözleriyle)  "her somut nesne, durum, bileşim ya da süreç bir güzellik sergiliyorsa" , bu şeylerin bazılarına güzel deyip, bazılarının güzel olmadığını söylemek işin yüzeyselliğine k...
Devamı

Gisele Freund - Fotoğraf ve Toplum

Resim
Politik Bir Araç Olarak Fotoğraf Basında fotoğrafın daha yaygın olarak kullanılmaya başlamasıyla birlikte belirli bir basın organına bağlı olmayan bağımsız fotoğrafçılar, görüntü üreticileriyle alıcıları arasındaki bağlantıyı kuran ajanslarla çalışmak zorunda kaldılar. İlk ajanslardan biri, Amerika'da, George Grantham Bain (1865-1944) tarafından kuruldu. Kendisi gazeteciydi ve dergilerde yazıları yayımlanıyordu. Yazılarıyla birlikte kendi çektiği fotoğrafları da göndermeyi alışkanlık edinmişti. Kısa bir süre sonra, ellerinde aynı konuyla ilgili birçok yazı bulunan yayıncıların, yazılarını bir kenara bırakarak fotoğraflarıyla ilgilendiklerini gördü. O dönemde basına fotoğraf göndermek gibi bir uygulama yoktu. Bu doğrultuda yeni olanakların yakalanabileceğini hisseden Bain, 1898 yılında, içlerinde Mantauk Photo Concern'ün de bulunduğu ajanslar açtı. Talebi karşılayabilmek için profesyonel fotoğrafçılarla çalıştı, bu fotoğrafçılardan biri de Amerika'da ün kazanan ilk kadın f...
Devamı